آرزوی پرواز

منبع عکس از zamannews

آرزوی پـــرواز

کبوتر بچه ای با شوق پرواز                                 بجرئت کرد روزی بال و پرباز

پرید از شاخکی بر شاخساری                             گذشت از بامکی بر جوکناری

نمودش بس که دور  آن راه نزدیک                           شدش گیتی به پیش چشم تاریک

ز وحشت سست شد بر جای ناگاه                       زرنج خستگی درمانده در راه

گه از اندیشه بر هرسو نظر کرد                            گه از تشویق سر در زیر پر کرد

نه فکرش با قضا دمساز گشتن                           نه اش نیروی زان راه بازگشتن

نه گفتی کان حوادث را چه نامست                    نه راه لانه دانستی کدامست

نه چون هر شب حدیث آب ودانی                       نه از خواب خوشی نام ونشانی

فتاد از پای و کرد از عجز فریاد                             زشاخی مادرش آواز در داد

کز ینسان است رسم خود پسندی                    چنین افتند مستان از بلندی

بدین خردی نیاید از تو کاری                             به پشت عقل باید بردباری

ترا پرواز بس زود است ودشوار                          زنو کاران که خواهد کار بسیار

بیاموزندت این جرات مه وسال                          همت نیرو فزاید هم پرو بال

هنوزت دل ضعیف وجثه خرد است                         هنوز از چرخ بیم دستبرد است

هنوزت نیست پای برزن وبام                           هنوزت نوبت خواب است وآرام

هنوزت انده بند وقفس نیست                          بُجربازیچه،طفلان راهوس نیست

نگردد پخته کس با فکر خامی                         نپوید راه هستی را به گامی

ترا توش هنر می باید اندوخت                           حدیث زندگی می باید آموخت

بباید هردو پا محکم نهادن                               ازآن پس فکر بر پای ایستادن

پریدن بی پر تدبیر مستی است                       جهان را گه بلندی گاه پستی است

به پستی در دچار گیروداریم                            ببالا چنـــگ شاهین را شکاریم

من اینجا چون نگهبانم تو چون گنج                   تو را آسودگی باید مرا رنج

تو هم روزی روی زین خانه بیرون                      ببینی سحر بازیهای گردون

از این آرامگه وقتی کنی یاد                             که آبش برده خـــاک و باد بنیاد

نه ای تاز اشیان امن دلتنگ                           نه از چوبت گزند آید نه از سنگ

مرا در دامها بسیار بستند                             زبالم کودکان پرها شکستند

گه از دیوار سنگ آمد گه از در                           گهم سر پنجه خونین شد گهی سر

نگشت آسایشم یک لحظه دمساز                 گهی از گربه ترسیدم گه از باز

هجوم فتنه های آسمانی                             مرا آموخت علم زندگانی

نگردد شاخک بی بن برومند                          زتو سعی وعمل باید زمن پند

شعرازدیوان پروین اعتصامی